The Great Design Disaster!

Lifestylejournaliste An Bogaerts leeft op het ritme van de grootsteden. Antwerpen is het bloed dat door haar aderen stroomt, Londen haar hart en ziel, New York haar minnaar, Kopenhagen haar adem en Tokio toch vooral haar sushi. Elke maand houdt ze in Feeling Wonen een pleidooi voor de stad.

“Niets zou ooit nog hetzelfde worden. Een totale reset van de economie. Maar een half jaar na de bruuske start van de coronapandemie mogen we wel stellen dat het zo’n vaart niet zal lopen. Voor heel wat bedrijven zal er noodgedwongen een reset volgen, maar in veel sectoren zie ik toch vooral de wens om zo snel mogelijk terug te keren naar ‘business as usual’. Ook in de interieurwereld. Het Salone del Mobile, de grootste designbeurs in Milaan, gaat er voorlopig van uit dat de editie van 2021 zal kunnen plaatsvinden, in welke vorm dan ook. Massaal testen en een goede spreiding van de bezoekers zou de veiligheid moeten garanderen. Ook winkels, designers en verdelers staan te popelen om opnieuw in het tempo van 2019 te komen. Begrijpelijk, uiteraard, maar ook een gemiste kans. Een kans die wél werd aangegrepen door de Libanese interieurontwerper en galeriehouder Gregory Gatserelia en kunst-en designexperte Joy Herro. Zij herdachten tijdens de lockdown het ganse designcircuit en kwamen tot het volgende besluit: de markt is allang verzadigd, maar iedereen blijft shoppen zonder erbij na te denken en dat leidt tot gigantische afvalbergen. Hun oplossing: ‘The Great Design Disaster’, een project waarin ze een nieuwe manier van handelen voorstellen. In dat model zijn er drie schakels nodig: enerzijds de Collector, dat zijn jij en ik. Voortaan moeten we onszelf beschouwen als verzamelaars in plaats van kopers (en wegwerpers). De Collector voelt op een bepaald moment een behoefte. Hij of zij heeft iets nodig. Bijvoorbeeld: een mooie, makkelijk te verplaatsen bijzettafel. De Collector spreekt die behoefte uit tegenover de ‘Agent of Creation’. In dit geval is dat designspecialiste Joy Herro. Haar job bestaat erin precies te achterhalen wat de behoeften en de smaak van de Collector zijn. Wil die een opvallend tafeltje? Hoe groot moet dat tafeltje zijn? En in wat voor interieur moet het passen? De Creatie-Agent laat al die informatie bezinken en gaat op zoek naar de perfecte ‘Artisan’, dat is de derde en laatste schakel. Die vakman creëert een uniek object, waarin hij zijn eigen stijl vermengt met de verlangens van de Collector. De Artisan levert samen met het ‘bestelde’ object een authenticiteitscertificaat, een instructiebrochure en een onderhoudsformulier. Dat mag belachelijk klinken, al die paperassen, maar het draagt wel bij tot de duurzaamheid van het meubelstuk. Niemand zet iets met een certificaat bij het huisvuil. Er zit absoluut muziek in het model van Gatserelia en Herro. Het dwingt designers te kiezen tussen het commerciële aspect (de Agent) – kunnen ze een goed idee verkopen, de verwachtingen van de klant, excuseer, de Collector, goed inschatten? – en anderzijds het creatieve aspect (de Artisan) – kunnen ze met hun beide handen ook echt iets maken dat aan de verwachtingen voldoet? Mijn ervaring leert dat designers altijd naar één van die twee kanten neigen. Misschien is een fikse Disaster dan ook verfrissend voor de designwereld. Ik ben bijvoorbeeld op zoek naar een broodrooster die bij mijn geflipte rood-roze keuken past (die is af, trouwens!). Agents of Creation die Artisans kennen die gespecialiseerd zijn in broodroosters, mogen zich aanmelden. Ik heb alleen geen budget meer over. Klein Disaster-detail…” thegreatdesigndisaster.com

Foto: Mattia Parodi

Lees elke maand Ans column in Feeling Wonen en abonneer je nu via feelingwonen.be/voordeel